Dziś, 11 lat i 20 milionów haseł później, Wikipedia jest jedną z najchętniej odwiedzanych stron internetowych na świecie. Każdego miesiąca odwiedza ją blisko 400 milionów Internautów, poszukujących najróżniejszych treści. Encyklopedii wiele zawdzięczają zwłaszcza polscy studenci. Jak podaje IAR, w 2009 roku 54 proc. studentów uczelni publicznych i aż 70 proc. uczelni prywatnych skorzystało z Wikipedii podczas pisania prac licencjackich i magisterskich.

A korzystać jest z czego. W pierwszym roku na Wikipedii było „tylko” 20 tysięcy haseł. Dziś jest ich tysiąc razy więcej! Wśród tych 20 milionów ponad 870 tysięcy jest w języku polskim. Co daje nam szósty wynik pod względem ilości haseł na świecie. Prym wiedzie oczywiście wersja angielska, z trzymilionową przewagą nad polską. Na podium są również Niemcy i Francuzi, odpowiednio z 1,3 mln i 1,05 mln haseł. Polacy dzielnie walczą z czołówką, każdego dnia dodając średnio 270 nowych.

A czego najchętniej szukają polscy internauci? W zeszłym roku najczęściej wyszukiwali informacji o… Polsce – 349 odsłon na godzinę. Jednak popularność haseł jest sezonowa, np. w grudniu ludzie szukają informacji o świętach itd. Co więcej, oglądalność wzrasta najbardziej w przypadku czyjejś śmierci. Popularnego Michaela Jacksona miesiąc przed śmiercią podglądało „tylko” 500 tysięcy osób. W czerwcu 2009 roku liczba ta wzrosła do 13 milionów. W Polsce aktorkę Gabrielę Kownacką po śmierci wyszukiwano prawie 30 razy więcej (ok. 210 tysięcy).

Popularność haseł w Wikipedii możesz sprawdzić tutaj i tutaj.

Wokół Wikipedii nie brakuje też kontrowersji związanych z jej otwartością. Amerykańscy kongresmeni „poprawiali” swoje internetowe życiorysy, a na profilu znanego dziennikarza Johna Seigenthalera ktoś dopisał nieprawdziwe informacje. Jeszcze dalej posunął się w 2010 roku piłkarz z Gwinei, który podrasował swoje „wikipediowe” CV, aby… otrzymać piłkarski kontrakt w Zagłębiu Lubin. Pomysłów, jak widać nie brakuje.

Wikipedia to projekt non-profit. Jimmy Wales 11 lat temu zapowiedział, że jego strona będzie wolna od jakichkolwiek reklam i na razie mu się to udaje. A trzeba przyznać, że jest to rzadkością w dzisiejszym Internecie. Wikipedia utrzymuje się z corocznej zbiórki pieniędzy. Na tegoroczną działalność zebrano rekordowe 20 milionów dolarów. Szybko przeliczając wychodzi akurat po dolarze za każde hasło.

W związku z Dniem Wikipedii na całym świecie, w tym i w Polsce, odbędą się spotkania miłośników internetowej encyklopedii.

„Mam zaszczyt ogłosić powstanie HuffPost Good News, nowego serwisu, który będzie informował o tym co inspirujące, co pozytywne, co działa, a czego brakuje w większości medialnych relacji” – napisała na swoim blogu założycielka Huffington Post Arianna Huffington.

Huffington zawiesiła sobie poprzeczkę bardzo wysoko. Chce zadać kłam ogólnie przyjętemu i utrwalonemu dogmatowi, że dla mediów zła wiadomość to zawsze dobra wiadomość, bo najlepiej sprzedają się relacje o ludzkich nieszczęściach, tragicznych wydarzeniach i kryzysach. „HuffPost Dobre Wiadomości” ma udowodnić, że można przyciągnąć czytelnika informując o sukcesach i historiach z happy endem. „W całym kraju ludzie i społeczności robią niesamowite rzeczy, stawiają czoła wyzwaniom, są kreatywni. Na takie historie nie ma jednak miejsca w mediach” – ubolewa Huffington.

Teraz „takie historie” mają znaleźć swoje miejsce właśnie w „HuffPost Good News”. Jak ta 29-letniej Sarah Churman, niesłyszącej kobiety, która dzięki specjalnemu implantowi niedawno po raz pierwszy w życiu usłyszała swój głos. Materiał wideo z tego wydarzenia obejrzało miliony internautów na całym świecie. Huffington pisze, że „HuffPost Good News” będzie odpowiadał na pytanie, co dzieje się teraz z ludźmi, którzy – tak jak Churman – odnieśli sukces i przezwyciężyli życiowe trudności.

„Wymówka mediów często brzmi: prezentujemy to, czego chce publika. Cóż, nie wierzymy w to i HuffPost Good News będzie naszą odpowiedzią, wyzwaniem rzuconym cynizmowi mediów” – zapowiada buńczucznie Arianna Huffington.

O zmianie abonenta dwóch domen stanowiących internetową markę Polski pierwszy doniósł branżowy portal iname.pl. Sprawę przejęcia ich przez Agorę nagłośnił jednak dopiero specjalista marketingu politycznego i publicysta Eryk Mistewicz. Niedawno pisał o tym na łamach tygodnika „Uważam Rze”, a dzisiaj rozwija temat na wPolityce.pl.

Mistewicz zwraca uwagę, że decyzja NASK długo była utrzymywana w tajemnicy i ujawniło ją dopiero iname.pl. Ale i wówczas NASK nie był skłonny do podzielenia się szerszymi informacjami o kulisach zmiany abonenta Polska.pl i Poland.pl. Ujawniono tylko, że środki uzyskane z przekazania praw do domen posłużą do walki z pedofilią w sieci.

Podobnie, jak Eryk Mistewicz jestem mocno zaskoczony, że tak wyjątkowe dla kraju adresy internetowe są w rękach prywatnego, całkowicie niezwiązanego z państwem podmiotu. Szczególnie, że to na świecie rzadkość. „Domena państwa jest dobrem rzadkim, wyjątkowym” – podnosi Mistewicz. Świetnie zdają sobie z tego sprawę w większości państw UE. Zdarza się, że „adresy narodowe” kryją muzeum kodu HTML, ale trudno znaleźć taki, który należy do prywatnego przedsiębiorcy.

Co z Polska.pl zrobi Agora? Z pewnością będzie to coś bardzo opłacalnego, niekoniecznie jednak ważnego dla państwa, czy narodu.

Oto zaledwie kilka przykładów, gdzie domena identyfikująca państwo jest w rękach publicznych (zazwyczaj należy do MSZ, lub izb turystycznych):

France.fr:

Deutschland.de:

Sweden.se:

Finland.fi:

Italia.it:

Spain.es:

Strona Baracka Obamy stała się wzorcem dla serwisów polityków. Była nowoczesna, nastawiona na społeczność, a co najważniejsze ładna. Choć to cechy normalne dla każdego serwisu od lat, w polityce ich wartość odkryto dopiero niedawno.

Serwisy większości polityków i organów państwowych na świecie długo były szare, bure i przedpotopowe. Niewiele lepszy był i portal Białego Domu. Gdy władzę przejął Obama, było to widać także i w sieci.

Dzisiaj, gdy amerykański prezydent staje na starcie boju walki o reelekcję wraca do BarackObama.com. Nowa kampania, nowa strona i nowy styl. Dla zafascynowanych amerykańskim prezydentem zapewne więc i nowy trend.

Spartańska surowość i prostota – tak pokrótce można scharakteryzować starą witrynę, którą można obejrzeć pod tym adresem. Nowa jest niewątpliwie bardziej funkcjonalna, intuicyjna i reprezentatywna.

Oby był to prognostyk tego, że idzie nowa jakość w polskim Sejmie. Choć po dotychczasowym preludium jest to nadzieja skądinąd naiwna.

Trzeba poczekać, bo w środę orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego w sprawie przepisów kodeksu wyborczego.

Mimo wszystko inicjatorzy ruchu postanowili działać. Na oficjalnym fan page?u Unii Prezentów Miast czytamy: ?W 1989 roku reaktywowano w Polsce Senat. Miał on być Izbą refleksji i kontroli ustawodawczej. Miał pozostawać w kontakcie z Sejmem, współpracując z nim, niekiedy jednak stanowiąc dla niego istotną opozycję.

Po 20 latach warto odnowić idee tak funkcjonującego Senatu. Znakomitym pretekstem ku temu mogą być wprowadzone niedawno, dzięki inicjatywie Prezydenta RP, jednomandatowe okręgi wyborcze w wyborach senackich. Byłoby rzeczą słuszną, piękną i pożądaną, gdyby dzięki nim w ławach Senatu zasiedli nie tylko przedstawiciele partii politycznych, ale też osoby publicznego zaufania, przedstawiciele samorządów, organizacji pozarządowych, ruchów społecznych.

Dlatego tez mówimy: Obywatele do Senatu!?

Dużo się też dzieje na stronie www ruchu. Znaleźć tam można między innymi wywiad Rafała Dutkiewicza w tygodniku Uważam Rze, czy rozmowę Newsweek?a z Władysławem Frasyniukem. Strona jest jednak nowa i nie wszystko w niej działa ? nie można na przykład odczytać zakładki kalendarz.

Dziś lokalne media podają, że z Wrocławia ma wystartować Jacek Obrembski, wiceprezydent Wrocławia. Przypomnijmy – Kampania na żywo podała tę informację, jako pierwsza 2 tygodnie temu.

Nawet strona internetowa od pewnego czasu się przebudowuje.

Zarówno prywatną stronę internetową, jak i konto na Facebooku posiada siódemka parlamentarzystów z regionu. Są to: Krzysztof Brejza, Paweł Olszewski, Teresa Piotrowska, Radosław Sikorski (wszyscy PO), Tomasz Latos (PiS), Grażyna Ciemniak (SDPL) oraz Andrzej Walkowiak (PJN). Wyborca nie zawsze może znaleźć tam jednak najświeższe informacje ? w przypadku strony wymieniona siódemka ma od kilku do blisko trzydziestu artykułów dodanych w 2011 roku. Wiele pozostaje więc do nadrobienia. Wizualnie najlepsze są strony polityków Platformy, co jest też zasługą partii, która udostępnia swoim członkom szablony.

Na Facebooku najaktywniej udziela się trójka Latos, Olszewski i Piotrowska. Dużą liczbę wpisów ma również posłanka Ciemniak, ale są one dodawane falami i często dotyczą zdarzeń sprzed kilku dni. Jeżeli chodzi o liczbę znajomych, to blisko 5 tysięcy zgromadził minister Sikorski. Za nim są posłowie Olszewski i Latos, którzy zbliżają się do 2 tysięcy znajomych.

Tylko za pomocą strony internautom prezentują się Jarosław Katulski, Grzegorz Roszak (obaj PO) oraz Eugeniusz Kłopotek (PSL), który prowadzi również bloga. Najsłabiej w wirtualnym świecie wypadają natomiast Anna Bańkowska (SLD) i Wojciech Mojzesowicz (PJN). Nie posiadają oni żadnego z wymienionych narzędzi do komunikacji w internecie.

Zbliżają się wybory, co wszystkich parlamentarzystów powinno zmobilizować do wytężonej pracy nad wizerunkiem i nadrobienia zaległości w sieci – z korzyścią dla siebie i wyborców.

1. www.bronislawkomorowski.pl
2. www.grzegorznapieralski.com.pl
3. www.prezydentpawlak.eu
4. www.olechowski.pl
5. www.marekjurek.pl
6. www.jaroslawkaczynski.info

Muszę też odnotować, że część strony Bronisława Komorowskiego, skierowana do niepełnosprawnych podczas prezentacji (transmitowanej na żywo przez TVN24 i TVP Info) nie chciała się załadować. Dopiero po trzech próbach mogliśmy ją zobaczyć. Wpadka więc. Z drugiej strony stworzenie strony dla niepełnosprawnych jest absolutnie godne pochwały.

UPDATE: Niektórzy użytkownicy strony www.bronislawkomorowski.pl skarżą się, że drażni ich witający za każdym odświeżeniem marszałek. Inni, że strona waży zbyt dużo kilobajtów więc jej ładowanie trwa wieki.