Strategia na unijny szczyt podzieliła w ostatnich dniach Donalda Tuska i Radosława Sikorskiego. Premier, co mówił publicznie, uważa że Polska nie może podpisać paktu fiskalnego, jeśli w zamian za udział w europejskim mechanizmie finansowym, miejsce przy stole dostaniemy tylko na zaproszenie i tylko wtedy, gdy będzie to właściwe zdaniem europejskich potęg strefy euro.

Donald Tusk jasno powiedział to nie tylko do kamer, wzbudzając irytację niektórych europejskich przywódców (głównie prezydenta Sarkozego). Tusk powiedział dokładnie to samo podczas posiedzenia władz Platformy. I napotkał na sprzeciw Radosława Sikorskiego. Według naszych informacji, szef MSZ uważa, że Polska jest na tyle niewielkim graczem na europejskiej scenie, że nie może sobie pozwolić na niepodpisanie traktatu.

Między dwoma politykami doszło do publicznej, według naszej wiedzy, nawet dość gorącej sprzeczki. Sikorski był gotowy wyjść z pokoju, ale Tusk usadził go na miejscu.

Jeden z europejskich dyplomatów w rozmowie z Financial Times mówi, że podejście Tuska ma w Europie „całkiem spore poparcie”. Unia dwóch prędkości N.Sarkozego nie podoba się wielu graczom we Wspólnocie. Także poważniejszym niż czeski eurosceptyczny prezydent V.Klaus, który zagroził, że nie podpisze paktu, nawet jeśli rząd czeski go zaakceptuje.

Donald Tusk powiedział kilka dni temu, że „Polska nie podpisze umowy, jeśli główną zasadą działania paktu miałyby być spotkania krajów strefy euro”. – Kluczowe jest dzisiaj – i o to będzie bój – czy spotkania krajów tylko strefy euro będą czymś rzadkim, nadzwyczajnym i poświęconym bardzo specyficznym problemom w strefie euro – wtedy możemy rozważyć akceptację dla tego formatu, czy też te spotkania strefy euro będą główną zasadą działania paktu fiskalnego – na to naszej zgody nie będzie.

W Brukseli, według FT, wielu uważa, że pakt który podpisałyby tylko państwa strefy euro, źle by służył przyszłości wspólnoty. I sprzyjałby rozchodzeniu się jej państw w różne strony.

Jeśli wierzyć słowom Eryka Mistewicza, że „niegdyś polityk nie istniał bez telewizji, a dziś jest już nie do wyobrażenia, aby nie miał profilu na Twitterze” to bliżej nam do konieczności. Z drugiej strony można mnożyć przykłady tych, którzy być może nawet nie słyszeli o możliwości „ćwierkania”. A są też i tacy, którzy – owszem – konto mają, ale traktują je trochę jako zło konieczne i dzielą się swoimi przemyśleniami raz na miesiąc, a nawet… rzadziej.

Robert Biedroń zarejestrował się na Twitterze wczoraj. I choć jego pojawienie się z oczywistych względów nie było tak spektakularne jak choćby Michelle Obamy, którą po niespełna dwóch godzinach śledziło przeszło 50 tys. osób, to wynik 102 „followersów” jak na kilkadziesiąt minut istnienia konta i polskie realia jest wcale nie najgorszy. Uważacie inaczej? To co powiecie na profil Michała Kabacińskiego (partyjnego kolegi Biedronia), który od momentu powstania (a więc od końca października 2011) śledzi zaledwie 89 osób mimo, że poseł-debiutant poczyna sobie na nim całkiem śmiało.

@Michelle Obama na Twitterze. Od kilku godzin, a obserwujących tysiące

Wróćmy jednak do punktu wyjścia, czyli Janusza Palikota. Osobiście uważam, że marnuje swój twitterowy potencjał z rzadka udzielając się za pośrednictwem tego medium. Dość powiedzieć, że jego konto śledzi przeszło 25 tys. osób, czyli niewiele mniej od bardzo aktywnego na tym polu Radosława Sikorskiego. Szef MSZ ma wpisów tysiąc, Palikot… sto. Aż strach pomyśleć ile osób by go obserwowało gdyby regularnie zechciał korzystać z tego narzędzia.

Niestety zdaje się, że wśród polityków okres wzmożonej aktywności w sieci (i nie tylko) przypada zazwyczaj na czas toczącej się kampanii. Tak było choćby z wideoblogiem Donalda Tuska czy twitterem Leszka Millera. Dlatego akces Biedronia do rodziny „ćwierkających” właśnie teraz przyjmuję z radością. Miejmy nadzieję, że będzie regularnie dzielił się swoimi przemyśleniami za pośrednictwem 140 znaków.

Social media a korporacja. Trudne doświadczenia Agory

Radosław Sikorski najpierw zalinkował na Twitterze do tekstu w Gazecie Wyborczej o pani doktor. Następnie poinformował swoich fanów: Coś jest chyba na rzeczy bo mam nie tylko żonę wiadomego pochodzenia ale i wszystkie trefne cyfry w PESELu.. Tym samym oczywiście Radosława Sikorski temat podkręcił i jego komentarz cytowały dziś media.

Powiedziałbym, że Sikorski ma rację gdyby chodziło o jakiegoś znanego lekarza, o sławę medycyny. Powiedziałbym że ma rację, gdyby okropny antysemityzm był cechą polskich medyków, albo innego znaczącego środowiska. Powiedziałbym, że nie marnuje czasu, gdyby nie chodziło o pozbawiony większego znaczenia incydent niezbyt mądrej pani doktor.

Ale chodzi o nieznaczący incydent, który minister Sikorski rozdmuchuje nie wiadomo po co. Może to już przypadek Twitterozy.

Cameron (i podatek) rozbija niemiecką koalicję

Komisja Episkopatów Wspólnoty Europejskiej (COMECE) wystosowała dzisiaj dokument, w którym opowiedziała się za opodatkowaniem transakcji finansowych. Zaznaczyła w nim, że aby było sprawiedliwie, najpierw należy obciążyć kraje strefy euro. „Nowa kultura współodpowiedzialności powinna zastąpić obecną kulturę wzajemnego obwiniania się” – czytamy w 32 – stronicowym dokumencie.

Tym samym Komisja zabrała głos w jednym z najgorętszych sporów w Unii Europejskiej. Od ostatniego piątku, kiedy to prezydent Francji Nicolas Sarkozy zagroził, że przeforsuje wprowadzenie podatku od transakcji finansowych nawet bez zgody pozostałych państw Unii, trwa niekończąca się i gorąca dyskusja. Na odpowiedź nie trzeba było długo czekać.

Na tym etapie negocjacji kształt porozumienia jest niekorzystny dla Polski

David Cameron, premier Wielkiej Brytanii, który w ostatnim czasie często jest na „nie”, z góry zapowiedział zablokowanie tego pomysłu. W wywiadzie dla BBC ironicznie dodał : „Jeśli Francuzi sami chcą wprowadzić podatek od transakcji w swym własnym kraju, to powinni mieć swobodę decyzji w tej sprawie„. Główna rozgrywająca w UE, kanclerz Niemiec Angela Merkel, opowiedziała się jednak po stronie Sarkozy’ego.

Szef MSZ stwierdził, że Polska potwierdziła swoją pozycję jako znaczącego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Minister Sikorski ocenił bilans polskiej prezydencji jako korzystny – Umocniliśmy swoją pozycję na arenie międzynarodowej.

Polskiej prezydencji przyświecało hasło: „więcej Europy” – minister spraw zagranicznych uważa, że Polska się nim kierowała. Daliśmy sygnał, że Europa działa wspólnie – podsumował Sikorski.

Kto konkretnie? Według „Wprost” w faworytem do objęcia placówki w Londynie jest Witold Sobków (obecnie kieruje przedstawicielstwem polskim przy ONZ), w Waszyngtonie być może pojawi się wiceszef MSZ Bogusław Winida lub ambasador w Mardycie, Ryszarda Schnepf, w Hadze, kojarzony z Polskim Stronnictwem Ludowym wiceminister Jan Borkowski, a w Tunisie najprawdopodobniej swoje urzędowanie rozpocznie Anna Raduchowska-Brochwicz. Co z Berlinem, Paryżem i Brukselą? Poszukiwania trwają.

Wiadomo też, że znaczny wpływ na obsadę placówek dyplomatycznych chce mieć prezydent. Do niedawna mówiło się nawet, że faworytem do wyjazdu będzie ktoś z jego otoczenia (w tym kontekście padały nazwiska choćby szefa BBN Stanisława Kozieja czy doradcy Romana Kuźniara), ale dziś wydaje się to mniej prawdopodobne, choć oczywiście niewykluczone. Zresztą o wzmożonej aktywności prezydenta w tej gestii świadczą choćby słowa jednego z współpracowników, który w anonimowej rozmowie z Wprost podkreśla, że na pewno nie może być tak, że o wszystkim jednoosobowo będzie decydować Sikorski. Obsada placówek musi zostać skonsultowana z Pałacem. W końcu to prezydent mianuje w Polsce ambasadorów.

Krótko po 10.00 do całej sprawy odnosi się sam Sikorski: Wprost podniecone, że po prezydencji wygasają kadencje ambasadorów. I że nowi za zgodą Prezydenta. Zaraz odkryją kontrasygnatę Premiera – ironizuje na Twitterze.

Absolutnym hitem, patrząc choćby przez pryzmat ceny, jest pióro śp. Lecha Kaczyńskiego. Przypomnijmy, że odmówiło mu posłuszeństwa, gdy chciał ratyfikować Traktat Lizboński. Po tym zabawnym incydencie prezydent postanowił przekazać je na aukcję charytatywną i, jak zapewne doskonale pamiętacie, za nieco ponad 18 tys. zł nabył je Janusz Palikot, który to z kolei całkiem niedawno sprezentował je szefowi MZS, Radosławowi Sikorskiemu. Jego cena przekroczyła właśnie 25 tys. zł.

Kolejna gratka czeka fanów sportu. Nie dalej jak wczoraj, koszulkę z autografem brazylijskiego gwiazdora Kaki przekazał Donald Tusk. Nie jest to zresztą jedyny gadżet ofiarowany przez szefa rządu. Na innej aukcji możemy znaleźć pióro, zdjęcie i osobisty kalendarz premiera.

Prawicowa nagonka na WOŚP. Tradycyjnie

Co jeszcze można wylicytować? Dwudniowy pobyt w Parlamencie Europejskim na zaproszenie Jerzego Buzka, obraz „Szachy” z podpisem ministra finansów czy choćby… młotek sędziowski z podstawką i dedykacją od Jarosława Gowina. Więcej nie będę zdradzał – polecam samodzielne poszperanie po aukcjach WOŚP.