Co napisała Nowicka na Facebooku?

„Faktycznie posłanka z Warszawy
Zrobiła Wisłocką z Wisławy
Żal za poetką mój szczery
wręcz poprzestawiał litery
Posłanka przyrzeka poprawę”

Odpowiadając na poetyckie zapotrzebowanie polskich polityków, także pozwoliłem sobie na rymowany komentarz :)

Umarła Szymborska Wisława,
A że chwytliwa to sprawa,
to lewicowy wódz były,
Ten słodki i ten przemiły,
Co dzionka wczesnymi porami,
Pracował u podstaw… z jabłkami,
Wyniósł z Szymborskiej sztuki,
pozytywizmu nauki.
Zaś Wanda Nowicka z Warszawy,
poważnie podeszła do sprawy
I modli się teraz do Boga (?)
O łaski dla… seksuologa.

Kamień węgielny pod ten pokaz wmurował niezastąpiony Łukasz Naczas:

Dowartościowanie się koneksjami rodzinnymi z Noblistką w godzinę po jej śmierci było dopiero preludium do występu prawdziwych gwiazd wieczoru. Najpierw Wanda Nowicka, która już w listopadzie pomyliła bohaterskiego kapitana Wronę z kapitanem Sową, po raz kolejny wykazała się dość awangardowym podejściem do komentowania wydarzeń w 140 znakach:

Co autor miał na myśli? Jeżeli konto nie jest tzw. fake’em, Nowicka zapewne sama w niedługim czasie wyjaśni. Sam wpis został już usunięty.

Last but not least, Grzegorz Napieralski. Pomimo że w następnym wpisie postanowił się poprawić, były szef SLD ma najwyraźniej problem z rozszyfrowaniem terminu „pozytywizm”:

Można było spodziewać się złotych myśli ortodoksyjnej prawicy, ale ta póki co ograniczyła się do wzmianek o śmierci Szymborskiej (z małymi niechlubnymi wyjątkami). Naczas, Napieralski i Nowicka mogli tego dnia wziąć przykład i po prostu milczeć. Tak w obliczu śmierci polskiej Noblistki wychodzi zwyczajne niedouczenie największych lewicowych środowisk. Jeden z europosłów SLD pisał nie tak dawno o poziomie ignorancji odmłodzonego Sojuszu pod wodzą Napieralskiego, kiedy to do Polski przyjechała ikona i autorka swoistej biblii alterglobalistów „No Logo” Naomi Klein. Nikt z Rozbrat nie wybrał się na spotkanie ze słynną dziennikarką i aktywistką, bo… nikt nie wiedział kto to w ogóle jest.

Naczas podsumowuje kampanię – Była szkołą życia

SLD poza Sejmem? Tak źle jeszcze nie było

Miller nieprzypadkowo opowiadał się za wiosennym terminem. Gdyby wybory odbyły się w listopadzie, Grzegorz Napieralski miałby większe szanse na powrót do władzy. Tym bardziej, że ostatnie badanie CBOS jest dla SLD wyjątkowo niekorzystne (zaledwie 4 proc. poparcia).

Napieralski miałby więcej czasu na przekonanie działaczy. Widać, że Miller się śpieszy. Marek Siwiec na swoim blogu argumentuje: Politykę uprawiać umiemy, ale bez dotarcia do ludzi to czynność jałowa i dlatego w mojej partii potrzebne jest szybkie, pokerowe „sprawdzam”.

SLD chce referendum w sprawie wieku emerytalnego. To zły pomysł

Inna sprawa, że były premier to doświadczony polityk, ale partia pod jego kierownictwem może mieć problem z odzyskaniem zaufania.

Nici z budowania skrzydeł w Platformie

Ta opinia nie jest raczej stanowiskiem całej partii. W czwartek na konferencji prasowej SLD zaproponowało, że zagłosuje przeciw wotum nieufności, jeżeli Bartosz Arłukowicz poprze ich projekt nowelizacji ustawy refundacyjnej.

Platforma Obywatelska na czele z Arłukowiczem nowelizacji Sojuszu oczywiście nie poprze. Leszek Miller zaproponował wykreślenie ustępów 8 i 9 z art. 48, dzięki czemu zostaną zdjęte sankcje, które mogą spotkać lekarzy za wystawianie recept. Tutaj panuje pełna zgoda.

Tusk gasi pożar. Chce zawiesić kary dla lekarzy

SLD chce jednak wprowadzić przepis, iż każdy chory, który w ciągu miesiąca zakupi lekarstwo powyżej kwoty 5 proc. płacy minimalnej, następne lekarstwo będzie mógł uzyskać w postaci ryczałtu w kwocie 3,20 zł.

Na to Platforma raczej się nie zgodzi. Wiceminister zdrowia Jakub Szulc rano w TVN24 powiedział, że projekt nowelizacji ustawy refundacyjnej ministerstwo zdrowia prześle do rządu w przyszłym tygodniu. Poprawki opozycji zostaną odrzucone, kary dla lekarzy będą wykreślone i chaos związany z lekami pewnie się skończy. SLD zagłosuje za odwołaniem Arłukowicza, ale PO i PSL obronią ministra.

Ruch Palikota za odwołaniem Arłukowicza. Tylko po co

1. Jarosław Kaczyński

Prezes PiS przegrał szóste wybory z rzędu. Wielu obserwatorom życia politycznego na pewno przeszło przez myśl, że wyborcze zwycięstwo z 2005 roku było raczej szczęśliwym splotem korzystnych okoliczności niż rezultatem geniuszu Jarosława Kaczyńskiego. Prezes PiS jest też coraz bardziej osamotniony. W partii doszło do rozłamu, któremu przewodził Zbigniew Ziobro czyli jedyny polityk, który mógłby zastąpić Kaczyńskiego na stanowisku prezesa. Do secesjonistów dołączył także Ludwik Dorn, niegdyś zwany trzecim bliźniakiem, opuszczając Kaczyńskiego po raz drugi.
Oczywiście Jarosław Kaczyński pozostaje najważniejszą postacią polskiej prawicy z poparciem wyborczym około 30%. To co dla innych byłoby sukcesem, dla prezesa PiS jest porażką.

2. Grzegorz Napieralski

Były przewodniczący SLD zostanie zapamiętany jako ten, który doprowadził Sojusz na skraj przepaści. Pozwolił się obejść z lewej strony Januszowi Palikotowi, który bił go na każdym polu – był bardziej charyzmatyczny, lepiej trafiał do ludzi i potrafił się układać z różnymi środowiskami. W rezultacie zamiast wygodnego fotela wicepremiera we wspólnym rządzie z PO musi zadowolić się zwykłym mandatem poselskim i zakulisowymi grami o wpływy.

3. Grzegorz Schetyna

Były wicepremier i marszałek Sejmu stacza się po równi pochyłej powoli ale systematycznie. Jego kariera polityczna jest odwrotnie proporcjonalna do sukcesów Platformy. Im lepiej idzie PO tym gorzej ma Schetyna. Rok 2011 mógł być dla niego przełomowy o tyle, że z pozycji marszałka Sejmu można łatwo wrócić do gry o najwyższe cele. Zajmując zwykły fotel poselski może być to dużo trudniejsze.

4. Rafał Dutkiewicz

Kolejny ogólnopolski projekt polityczny firmowany nazwiskiem Rafała Dutkiewicza, prezydenta Wrocławia zakończył się całkowitą klęską. Namaszczona przez niego grupa dość luźno ze sobą związanych osób, pod szyldem „Obywatele do Senatu”, wzięła udział w wyborach, które sromotnie przegrała. Nawet najwięksi entuzjaści Rafała Dutkiewicza po klęsce OdS musieli zwątpić w jego świetlaną przyszłość w polityce ogólnopolskiej.

5. Janusz Korwin-Mikke

Na samym początku kampanii Janusz Palikot i Janusz Korwin-Mikke spotkali się na zorganizowanej w sposób amatorski debacie w jednym z warszawskich klubów. Fatalne nagłośnienie, brak transmisji telewizyjnej, słabej jakości przekaz w internecie, na trybunach „wyznawcy”. Obydwaj politycy byli wtedy w tym samym punkcie, z sondażowym poparciem na granicy błędu statystycznego. Niedługo później Janusz Palikot zasiadł w sejmowych ławach, a Janusz Korwin-Mikke dopisał kolejną pozycję do długiej listy przegranych wyborów. Palikot udowodnił, że prezentując radykalne poglądy można przekroczyć próg wyborczy, a więc ostatecznie obnażył największy problem skrajnej prawicy – jej lidera.

Ciekawe badanie zrobiło tymczasem Stowarzyszenie 61. Organizacja zbierała przed wyborami kwestionariusze od prawie tysiąca kandydatów do parlamentu.

W trakcie kampanii wyborczej zespół serwisu MamPrawoWiedziec.pl badał poglądy w kwestii funkcjonowania i kształtu Unii Europejskiej. Kandydatów na posłów i senatorów zapytaliśmy o to, które ze stwierdzeń jest im bliższe:

Jakie konsekwencje może mieć taki rozdźwięk między liderami politycznymi, a ich zapleczem politycznym? Czy, gdyby kryzys w Unii Europejskiej miał się dalej pogłębiać, nasze partie są gotowe wypracować dojrzałe i spójne stanowisko? Zespół MamPrawoWiedziec.pl będzie na bieżąco śledzić działania parlamentarzystów oraz ich zgodność z przedwyborczymi deklaracjami.

Leszek Miller szefem SLD

Sojusz pod przewodnictwem Millera jest też gotowy na współpracę z Ruchem Palikota, ale na równych warunkach, bo partia nie zgodzi się na przyjęcie żadnego dyktatu. Miller zapowiedział, że w najbliższy w poniedziałek w Sejmie odbędzie się duże spotkanie z przedstawicielami różnych struktur.

Joanna Senyszyn raczej nie odejdzie do Ruchu Palikota. Miller wyraził nadzieję, że europosłanka obejmie funkcję wiceprzewodniczącej. Czyli de facto wszystko jest już ustalone. Łukasz Antkiewicz z biura medialnego SLD na Twitterze napisał zresztą, że Senyszyn zostaje.

Grzegorz Napieralski zapowiedział, że jego aktywność w partii się nie zmieni.

O funkcję przewodniczącego SLD ubiegało się czworo kandydatów: Joanna Senyszyn, Leszek Miller, Artur Hebda oraz Marek Balt.

W głosowaniu brało udział 430 delegatów, oddano 426 ważnych głosów. Wynik głosowania: Miller – 320 głosów, Balt – 50, Senyszyn – 28, Hebda – 17. Większość bezwzględna wynosiła 216 głosów.

Za kandydaturą Leszka Millera opowiadał się m.in. Aleksander Kwaśniewski.

Wśród potencjalnych kandydatów na stanowisko szefa Sojuszu wymiano jeszcze m.in. Katarzynę Piekarską.

Sporo zamieszania wywołała również informacja dotycząca planu Grzegorza Napieralskiego. Nasi rozmówcy z SLD jeszcze na początku tego tygodnia potwierdzali, że Napieralski będzie chciał walczyć o swoje przywództwo.

Jak się jednak dowiadujemy, ostatecznie- m.in. po poparciu, jakiego Millerowi udzielił Aleksander Kwaśniewski i po kolejnej fali krytyki Napieralski zdecydował się ustąpić i nie walczyć o pozostanie na stanowisku. Być może po prostu Miller i Napieralski się dogadali.

Podczas swojego wystąpienia, już jako szef SLD, Leszek Miller mówił także o Grzegorz Napieralskim: „Jest młody człowiekiem, jeszcze wielka przyszłość przed nim. W tych wyborach zdobył pierwsze blizny, ale one czynią mężczyznę. Grzegorz, wszystko, co nie zabija, wzmacnia.”

Wiadomo- jak mówił klasyk „Prawdziwego mężczyznę poznaje się nie po tym, jak zaczyna, ale jak kończy.”

W tej materii Napieralski może się uczyć od Millera. Nowy/stary szef SLD po wielu miesiącach wraca bowiem do dużej gry. Jak więc widać Leszek Miller na pewno jeszcze nie skończył, a co więcej systematycznie od kilku tygodni umacnia swoją pozycję.

Widać również, że Miller chce uspokoić sytuację wewnątrz partii i budować jedność Sojuszu. Przewodniczący SLD po wyborze powiedział: „Widzę Wojciecha Olejniczaka i Grzegorza Napieralskiego w zarządzie partii, mam nadzieję, że Joanna Senyszyn obejmie funkcję wiceszefowej.”

Pytanie- w którą stronę pójdzie SLD rządzone przez Millera?

Dziś Leszek Miller po raz kolejny zaczyna swoje rządy w Sojuszu. Dlatego też tak ważną kwestią jest to, czy początek tych rządów będzie początkiem odbudowy silnego SLD, czy może początkiem końca Sojuszu?

Leszkowi Millerowi nie jest w stanie zagrozić nikt. Jedyna ewentualna poważna kontrkandydatka Katarzyna Piekarska ciągle się waha czy wystartować. Jeszcze wczoraj twierdziła, że nie podjęła ostatecznej decyzji. W toku wszystkich przypuszczeń i plotek na drugi plan schodzi wybór nowego rzecznika partii.

Kwaśniewski: Miller docelowym szefem SLD

Dariusz Joński pierwszy raz jest posłem. W swojej dość krótkiej politycznej karierze zdołał zostać szefem łódzkiego SLD i lokalnie cenioną postacią lewicy, w pełni rozpoznawalną w Łódzkiem. W tegorocznych wyborach parlamentarnych jako jedyny z łódzkiej listy Sojuszu dostał się do Sejmu. Joński był liderem owej listy, ale na to samo pierwsze miejsce miał przed wyborami ochotę Leszek Miller. Wówczas przewodniczący partii Grzegorz Napieralski postawił sprawę jasno. Joński pozostaje łódzką „jedynką”, a Miller musi próbować swoich sił w którymś z mniej atrakcyjnych okręgów. Wybrał Gdynię i po wyborach oboje spotkali się na Wiejskiej. Miller został szefem klubu parlamentarnego, a Joński jego rzecznikiem. Panowie nie przepadają za sobą, choć konfliktu na pewno pomiędzy nimi nie ma. Joński na stanowisko został wybrany jednomyślnie, więc także były premier musiał dać mu swoje poparcie. W sejmowych kuluarach mówiło się nawet o stanowisku przewodniczącego Sojuszu dla Jońskiego. Komentatorzy uznali to za polityczne mission impossible i rzeczywiście żadne konkrety z tych plotek nie wyniknęły. Młody niedoświadczony poseł byłby być może marionetką Leszka Millera. Być może, bo Dariusz Joński to człowiek Grzegorza Napieralskiego i to jego interesy będzie przez najbliższy czas reprezentował.

Joński? „Lojalność nie jest jego najmocniejszą stroną”

To wydawało się prawie niemożliwe. A jednak, wiceszefowa Sojuszu, niezwykle zaangażowana i empatyczna Katarzyna Piekarska, poważnie zastanawia się nad startem. Dlaczego? Kusi ją pojedynek z Leszkiem Millerem, bo, jak sama mówi, „to jest starcie zupełnie różnych życiorysów, przyszliśmy z różnych miejsc, mamy różne emocje”.

Co najbardziej interesujące, do startu najbardziej namawia ją były prezydent Aleksander Kwaśniewski wespół z wielkim przegranym starcia o fotel szefa klubu SLD Ryszardem Kaliszem. Czyżby szorstka przyjaźń Kwaśniewskiego i Millera przerodziła się w otwartą walkę?

Rozmowa KNŻ z Piekarską z października

Może być też inny powód „gry” Kwaśniewskiego i Kalisza. W październikowej rozmowie z Kampanią na żywo, Katarzyna Piekarska sugerowała, że czeka ją praca w partii i tylko „na początek” będzie to SLD, a całe ugrupowanie musi zastanowić się nad odniesieniem do Janusza Palikota. Z drugiej strony Aleksander Kwaśniewski wzywał ostatnio do całkowitej przebudowy lewicy i okrągłego stołu SLD-Palikot. Czyżby znalazł idealną kandydatkę do realizacji tych celów?

Czy Piekarska ma szanse na przewodzenie Sojuszem? Tego nie da się jednoznacznie określić. Jedno jest pewne: Leszek Miller w końcu ma z kim walczyć. A może nawet z kim przegrać.