W każdej kampanii nadchodzi czas na odpowiedź na podstawowe pytanie: „Czy wygrywamy”. Tydzień przed pierwszą turą, trzy tygodnie przed drugą, ten czas nadchodzi dla Platformy. I odpowiedź może być tylko jedna: nie, Platforma tej kampanii nie wygrywa. Nie zawsze „nie wygrywa” oznacza, że przegrywa. Ale oznacza to dziś. Prawie każdego dnia Platforma tę kampanię przegrywa.

Od wielu tygodni Jarosław Kaczyński jest na niosącej go fali. Media piszą i mówią o nim więcej, niż o Bronisławie Komorowskim. Wyborcy dyskutują o nim więcej. Budzi nieporównanie żywsze emocje od konkurenta z Platformy.

Opisując tę sytuację, wyobrażam sobie tor Formuły 1. Czerwony bolid Ferrari wyrobił w pierwszej części wyścigu kilka okrążeń przewagi. W drugiej części wyścigu jego główny konkurent ze stajni Renault dostał kopa i gwałtownie skraca dystans. Ferrari jedzie swoim tempem, wierząc że dotrze do mety, zanim dogoni go Renault.
Platforma jedzie dziś swoim tempem, sądząc że wyścig się skończy zanim Prawo i Sprawiedliwość dogoni Bronisława Komorowskiego.

Sztab kandydata Platformy wyróżnia się sprawnością i dobrą organizacją. Są plakaty, ulotki, 1,5 miliona mieszkań do odwiedzenia. Wszystko jest OK. Ale brakuje politycznych inicjatyw. Pomysł z Markiem Belką i z Radą Bezpieczeństwa Narodowego był bardzo dobry. Ale trzeba czegoś więcej. Bronisław Komorowski niezbędnie potrzebuje też w swoim otoczeniu człowieka, który będzie panował nad przekazem politycznym na każdym spotkaniu i dbał o najmniejsze szczegóły. W sztabie SLD taką rolę pełni Tomasz Kalita. Zadba żeby nie było wpadki, zadzwoni do dziennikarza z ciekawą informacją, poprawi krawat i podsunie do ucha dobrze brzmiącą odpowiedź na pytanie reportera (sound bite). Każdy kandydat takiego człowieka od wszystkiego potrzebuje, ale Bronisław Komorowski go nie ma.

Przekaz Platfomy nie jest spójny. Hasło „Zgoda buduje” jest sprzeczny z działaniami Janusza Palikota. Donald Tusk powiedział trzy tygodnie temu: „Nie boję się powrotu IV RP”. A wczoraj w Lublinie Janusz Palikot opiera cały swój przekaz na straszeniu IV RP.

Wiec w Lublinie był prawdopodobnie najmocniejszą w tej kampanii próbą „zdemaskowania” Jarosława Kaczyńskiego. Próbą wepchnięcia go z powrotem do kłótliwego narożnika. I ta próba się nie udała. Jeśli nie udało się wczoraj, Platformie nie uda się to zapewne do końca kampanii.

Jarosław Gowin powiedział dziś w Sejmie: „Palikot strzelił nam w kolano tym wiecem”. Nie zgadzam się z tym. Nawet posłowie PIS mówią, że to co robi poseł Platformy ma polityczny sens. Palikot podjął próbę mobilizacji elektoratu Platformy. Sondaże mogą podcinać skrzydła lokalnym działaczom PO. Palikot próbuje odbudować ich wiarę w sens prowadzenia męczącej kampanii. Była to też próba odzyskania młodych wyborców. Jeden Palikot Platformie na pewno nie wygra wyborów.

Platformie nie udało się dotąd określić o co chodzi w tych wyborach. Wyborcy widzą spokojnego Jarosława Kaczyńskiego i nie kupują oskarżania go o najgorsze przestępstwa. Wyborcy widzą, że w czasie powodzi tylko silne państwo daje radę, więc nie kupują haseł PO, że im mniej państwa tym lepiej.

Jarosław Kaczyński tymczasem już zdefiniował spór: PO chce sprywatyzować państwo. Ja chcę państwa silnego. To dopiero pierwsza definicja. Na kolejnych spotkaniach z wyborcami będą kolejne. Kaczyński jako pierwszy zaczął organizować duże wiece. Mają one nieporównanie większy „power” wyborczy, niż kameralne spotkania, jakie robi Bronisław Komorowski. Komorowski organizuje duży wiec w niedzielę. Ale tam będzie mowa o powodzi i wątpię by był to dobry moment na definiowanie przekazu politycznego innego niż „pomóżmy powodzianom”.

Nie twierdzę, że Bronisław Komorowski nie dowiezie posiadanej dziś przewagi do końca. Ale wynik 52 do 48, czy nawet 55 do 45, rozpocznie nową polityczną erę. I całoroczny wyścig, w którym wszystko jest możliwe, a meta dopiero podczas wyborów parlamentarnych w 2011 roku.