Przyznaję, że puściłem mimo uszu dzisiejszy wywiad w RMF FM. Z całym szacunkiem dla Pawła Poncyljusza z PIS, nie odniosłem wrażenia, że powiedział on coś przełomowego w sprawie kampanii wyborczej. Tymczasem okazuje się, że podobno się myliłem. Chodzi o ten fragment rozmowy Konrada Piaseckiego:

Kampania pokazuje, że mamy dwóch realnych polityków. To oni powinni piastować najważniejsze urzędy: Tusk jako premier, Kaczyński jako prezydent.

Ze sztabu PIS słyszę, że to będzie leitmotiv kampanii Jarosława Kaczyńskiego. Z badań wychodzi, że Polakom bardzo zależy na współpracy dwóch najważniejszych sił politycznych. Sztabowcy Prawa i Sprawiedliwości chcą zagrać trochę w to samo co w 2007 roku. Wtedy o Donaldzie Tuski Jarosław Kaczyński mówił „pomocnik” i chciał rozmawiać tylko z Aleksandrem Kwaśniewskim. Teraz ma mówić „pomocnik” o Bronisławie Komorowskim.

Sztab PIS chce stworzyć wrażenie, że trudne czasy (powódź, Grecja, Rosja, katastrofa samolotu) wymagają, do niedawna trudnej do wyobrażenia współpracy. Wychodzi im, że Tusk i Kaczyński mają idealnie uzupełniające się cechy. Jeden jest raczej z dystansem i antypatyczny, drugi do ludzi. Jeden raczej twardy, drugi lubi i umie pokazywać swoją miękką stronę. Obaj są politykami najcięższego kalibru w Polsce. Według sztabowców, porównujących sytuację do huśtawki dla dzieci, na jednej ławeczce muszą usiąść obaj, żeby podnieść ciężar polskich problemów.

Czy to się uda? Jestem sceptyczny. Odpowiedź Platformy wydaje się oczywista – dwa i pół roku koabitacji Donalda Tuska z Lechem Kaczyńskim było czasem kłótni, sporów o krzesło i niemocy decyzyjnej. Po co ten czas powtarzać, właśnie w chwilach dla państwa trudnych.

Koncepcja PISu ma jednak także potencjał. Badania pokazują podobno, że duży. Zobaczymy. W jednym na pewno z Prawem i Sprawiedliwością się zgadzam. Wizerunkowa akcja przedstawiania nowego wizerunku Jarosława Kaczyńskiego się wypaliła. Dalej ten wehikuł musi napędzać nie tylko PRowskie, ale także polityczne paliwo.